up

من یک معتاد هستم

نشسته ام پشت میز، درست روبروی پنجره. نسیم آخرهای بهار، از لابه لای قاشقی مهربان لب طاقچه، صورتم را نوازش می کند و اشک هایم با هر نسیم صورتم را خنک می کنند... گاهی اوقات می بینی معتاد شده ای... نه انگل اجتماع ها،، نه! انگل زندگی خودت.گاهی اوقات حس می کنی،  عقبی،، نه از دوستت ها،،نه از بچه ی همسایه ها،،از خودت... گاهی هم می بینی که یکجا ساکن ایستاده ای یا حتی عقب عقبکی می روی...بعد مثلا در یکی از شب های زندگی ت، یادت می افتد که هستی... وجود داری، نفس می کشی... یک نامه یا شاید خبر یا.... چه باید اسمش را بگذارم؟؟ یک <<چیز >>از راه می رسد و در قلبت می نشیند که تو را یاد خودت می اندازد... یاد خودت که بیفتی،، یاد خدا افتاده ای... خدایی که از روح خود در تو دمیده... و آن گاه است که میشوی سراسر آرامش... 

بعد با خودت قرار می گذاری که شب های عاشقی را بیشتر و بیشتر کنی... و کدام شب بهتر از شب زیارتی ارباب در هفته... شب جمعه... که آخرش بشود پای کمیل زار بزنی و صدایی در سرت هی تکرار کند، یا نور المستوحشین فی الظلم... یا نور المستوحشین فی الظلم... یا نور... 

بعد میشوی معتاد خوب :)) معتادشب های عاشقی... 

السلام علیک یا ابا عبدالله... 

۱ ۰
خانم کارمند
۱۴ خرداد ۲۱:۴۰
دلم دعای کمیل خواست بعد از مدتها .....
التماس دعا...
About me
یا هو...
یا مَن لا هو الّا هو...
بسم الله الحمن الرحیم

چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری
سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد

_____________________
بلاگ بیان
پلاکِ صدوچهاردهم
منزل ویولِت
به خانه یِ بنفشِ من دَعوتید :)
contact
contact
contact
دنبال کنندگان ۱۱ نفر
این وبلاگ را دنبال کنید